Stjórn

Rakel Linda Kristjánsdóttir -  formaður    

Ég á tíkurnar Emmu sem er á þrettánda ári og Sóleyju á sjötta ári. Minn áhugi á hundahaldi vaknaði strax í vöggu þar sem ég var þeirrar gæfu aðnjótandi að fæðast inn í hundafjölskyldu þar sem það var regla frekar en undantekning að hundur væri á heimilinu. Á þeim tíma sem ég fæddist í Reykjavík þá var hundahald bannað og mikið pukur í kringum það að eiga hund. Á þeim rúmlega fjörtíu árum sem liðin eru hefur margt breyst til batnaðar en samt langt í land að við getum talið okkur jafnfætis þeim löndum sem við berum okkur saman við. Mér finnst að hundaeigendur þurfi að þjappa sér meira saman og láta heyra í sér á málefnalegan hátt. Flest okkar viljum bæta hundamenningu á Íslandi og samtaka getum við haft áhrif til betri vegar. Ég hef trú á því að saman getum við gert Félag ábyrgra hundaeigenda að félagi sem verður hlustað á og hafi áhrif, eins að heimasíða félagsins hjálpi okkur að miðla efni sem tengist þessum málaflokki. En við megum ekki gleyma að margar hendur vinna létt verk og því skiptir samstaða okkar miklu máli.

 

Freyja Kristinsdóttir -  ritari (staðgengill formanns)

Ég hef haft áhuga á dýrum alla mína ævi og á núna border terríer tíkina Dimmalimm. Ég lærði dýralækningar í Danmörku og hundaþjálfun í Bretlandi, og hef því búið í allmörg ár utan landssteinana. Eftir að ég flutti til Íslands saknaði ég þeirrar hundamenningar sem ég kynntist úti og ég vildi gera eitthvað í málunum. Ég var einn af stofnendum FÁH árið 2012 og var formaður félagsins fyrstu 3 árin. Eftir að hafa kynnst af eigin raun, hundahaldi í Danmörku, Bretlandi og Þýskalandi, hef ég orðið ötull talsmaður þess að viðhorf til hundahalds á Íslandi sé tímaskekkja, og mikil þörf sé á breytingum. Það er von mín að FÁH nái að sameina hundaeigendur í baráttunni að bættri hundamenningu á Íslandi. 

 

 

Stefán H. Kristinsson - gjaldkeri

Ég hef alltaf haft áhuga á dýrum en ólst samt ekki upp á gæludýraheimili.  Árið 2011 kom svo hún Venus inn í líf mitt og gjörbreytti til hins betra.  Hún varð til þess að ég vann bug á miklu þunglyndi og kvíðatímabili og vil ég meina að hún hafi bjargað lífi mínu.

Það kom mér hinsvegar mjög á óvart að með því að eignast 4ja loppa fjölskyldumeðlim að þá var eins og maður hafi dottið niður um flokk.  Allt í einu leyfði fólk sér að hreyta ókvæðisorðum að manni og hundinum að tilefnislausu.  En á móti eru líka margir sem hafa áhuga á að heilsa uppá Venus á förnum vegi og ástandið hefur skánað á undanförnum árum.  Aftur á móti er mikið verk óunnið þegar kemur að stjórnkerfinu,  hundaeftirlitið er djók og það að fjölskyldur fái ekki húsnæði vegna þess að fjölskyldumeðlimur er með fjórar loppur er algjörlega ólíðandi forneskja.

Þess vegna gerðist ég meðlimur í FÁH og endaði svo í stjórn félagsins. :)

 

 

 

Guðfinna Kristinsdóttir - meðstjórnandi

Ég er 22ja ára hönnuður, ég er meðstjórnandi Hundasamfélagsins á Facebook og á yndislegan lítinn Alaskan Malamute rakka sem heitir Tyrael, sem merkir engill réttlætis. Augljóslega er ég dýramanneskja, ég fékk ekkert um neitt annað ráðið.

Ég ólst upp með hundi sem var einu ári eldri en ég, hann var minn besti vinur og var partur af fjölskyldunni, mér var eiginlega gefin sú vöggugjöf að þykja vænt um og læra að vera virðingu fyrir dýrum. Eftir að hann Kolur minn besti vinur til 13 ára féll frá neituðu foreldrar mínir að fá sér annan hund, við fluttum til Reykjavíkur úr sveitinni og það liðu 7 ár þar til ég gat fengið mér annan hund, eða þegar ég keypti mína eigin íbúð, þar sem ég vissi að minn næsti fjölskyldumeðlimur yrði ekki fyrir því ójafnrétti að geta jafnvel ekki fylgt okkur á næsta stað.

 

 

Jóhanna Svala Rafnsdóttir - meðstjórnandi

Ég varð hundaeigandi í fyrsta skipti haustið 2013. Þá kom hann Kristján, kallaður Diddi, inn í fjölskylduna. Við eigum fyrir köttinn Blossa og eru þeir hinir mestu mátar. Maðurinn minn, Ísak, hafði átt hund áður en við kynntumst og saknaði hann þess mjög mikið. Hann komst yfir mikla hundahræðslu þegar hann var 26 ára gamall og varð mikill hundavinur eftir það. Svo þegar yngri sonur okkar tekur upp þessa sömu hundahræðslu leist okkur ekki á blikuna. Með tímanum náði sonur okkar að komast yfir hræðsluna og dag einn spyr hann hvort við getum ekki eignast hund. Þar með var búið að planta því fræi og ári síðar urðum við hamingjusamir hundaeigendur. Franski bolabíturinn stal líka hjartanu okkar á sekúndubroti og lítum við á hann eins og fjórða barnið okkar :) Það kom mér á óvart hversu erfitt það er að eiga hund í Reykjavík. Þess vegna vil ég leggja mitt af mörkum til þess að bæta hundamenninguna í litla landinu okkar.

 

 

Arnfríður Inga Arnmundsdóttir - varamaður

 

Sigurlaug Kristjánsdóttir - varamaður

Ég man ekki eftir æsku minni öðruvísi en að vera umkringd hundum en ég er svo lánsöm að tilheyra stórfjölskyldu sem hefur átt og elskað hunda í meira en 40 ár. Það er því óhætt að segja að brennandi áhugi minn á hundum og bættri hundamenningu megi rekja til uppvaxtarára minna, en í dag á ég sjálf fiðrildahundinn Fróða. Að mínu mati telst það til forréttinda að fá að hafa hund á heimilinu og tel ég Félag ábyrgra hundaeigenda vera þörf samtök í leit okkar að bættum hag og lífsgæðum ferfættra félaga okkar.

 

Sveinbjörg Guðmarsdóttir - varamaður

Kristján Þ. Jónsson - varamaður